Losse suiker uitwegen in de laatste buurtwinkeltjes

Het laatste kruidenierswinkeltje van Rijen was te vinden aan de Dongenseweg. En het laatste buurtwinkeltje in Gilze stond in de Abdis van Thornstraat.

Anneke van Boesschoten-Buys kan alles vertellen over het laatste kruidenierswinkeltje aan de Dongenseweg 2. Op zestienjarige leeftijd verhuisde ze met haar ouders naar dat adres, naar het winkeltje van de buren. Als twaalfjarige hielp ze daar Sien Gijsbrechts al door losse suiker uit te wegen, stroop in een strooppot over te gieten en een kwak zachte zeep in een vuile handdoek uit te smeren. Het was daarom bijna vanzelfsprekend dat Anneke Buys de winkel (die uit 1923 dateerde) van haar overnam.

Biechtmoeder
Tot eind 1997, 53 jaar lang, heeft Anneke deze winkel gerund. Bij haar vijftigjarig jubileum, ze vierde toen ook haar gouden huwelijksfeest, kreeg ze een koninklijke onderscheiding. Burgemeester Aarts noemde haar bij die gelegenheid een soort maatschappelijk werkster, een biechtmoeder, nog steeds met liefde en plezier voor de hele buurt in touw, met het luisterend oor en de gereedstaande koffie als belangrijke ingrediënten. De laatste jaren was de omzet en het behalen van winst geen doel meer, maar was het vooral een soort hobby, een manier van leven, waarvan het  moeilijk afscheid nemen was.

In de begintijd was dat wel anders. In de eerste jaren van hun huwelijk – net na de oorlog – had echtgenoot Jan geen werk en waren de inkomsten van de winkel hard nodig om van te kunnen leven.

Toen Jan als broodverkoper de baan op ging, was de opbrengst van de winkel een welkome aanvulling. Zo konden ze de zes kinderen wat extra dingen en een goede opleiding geven.

Grijpstuiver
Anneke heeft in de ruim vijftig jaar heel wat meegemaakt. Zo kwamen op zondagmorgen vóór het naar de kerk gaan de boerinnen eieren brengen, die Anneke in de winkel weer verkocht. Na de mis kwamen ze afrekenen, wat meestal inhield dat ze voor ongeveer hetzelfde geld boodschappen meenamen en vanzelfsprekend een bakske meedronken.

Een ander fenomeen, wat de supermarkten niet meer kennen, was het ‘op de lat ‘kopen. Iedere klant had een blad in het winkelboek. De hele week haalden ze boodschappen. Op vrijdagavond zat Anneke te tellen en op zaterdag kwamen de klanten afrekenen. Overigens kwam het nogal eens voor dat klanten slecht bij kas zaten en maar een deel van de rekening konden betalen. Ze mochten dan in termijnen afbetalen. Sommige attente klanten gaven dan na afloop een ‘grijpstuiver’ extra als rente. An en Jan van Boesschoten Buys in 1995 achter de toonbank

Wat nu ook niet meer voorkomt was het ‘even achterom’ komen. Dat was vooral op zondag het geval.

Plotseling ontdekten mensen dat de vermicelli of de maggiblokjes op waren en dat kon toch niet bij de zondagse soep! Of er kwam onverwachts visite en er was niet genoeg koffie of suiker. Ook dan gingen ze gauw ‘achterom’ naar Anneke. Na de laatste mis waren kleine boodschappen schering en inslag. Eigenlijk zaten Jan en Anneke er al klaar voor. Eén keer werd het Jan te gortig, toen een klant op zondagmorgen voor een doos schoensmeer kwam.

Na de sluiting miste Anneke de contacten met de klanten. Ze heeft nog vaak aan die vervlogen dagen teruggedacht.

Losse suiker uitwegen in de laatste buurtwinkeltjes (vervolg)