Herinneren en herdenken bij tentoonstelling Heemkring Molenheide
Tijdens de bezetting nam de schaarste toe: er kwam steeds meer gebrek aan voedsel, brandstof, kleding, enzovoorts. Dat kwam omdat er veel naar Duitsland ging. Bovendien mocht Nederland zelf niets meer invoeren over zee. Door de schaarste waren er niet genoeg producten voor iedereen. Een verdelingssysteem (distributiesysteem) met bonnen moest er voor zorgen dat iedereen een eerlijk deel kreeg. Per ingeleverde bon had je dan recht op een bepaalde hoeveelheid van een product of bijvoorbeeld op een paar schoenen. Als je boodschappen ging doen moest je dus geld én de juiste bonnen meenemen.
Distributiebonnen waren er overigens voor de oorlog ook al omdat er in de jaren ’30 ook schaarste was. Na de bevrijding gingen langzaam maar zeker steeds meer producten van de bon af. Pas in 1952 is het distributiesysteem helemaal afgeschaft.
Samen herdenken
In deze tentoonstelling was in een apart hoekje ook ruimte gemaakt voor herinneringen aan de 88 oorlogsslachtoffers uit Gilze, Rijen, Hulten en Molenschot. Op een groot paneel vond je er alle namen met de (wel of niet beschikbare) foto’s van de slachtoffers. Via de laptop ernaast riep je op wikimiddenbrabant.nl rechtstreeks de verschillende pagina’s van de oorlogsslachtoffers uit Gilze, Rijen, Hulten en Molenschot op. Deze pagina’s met achtergrondverhalen en afbeeldingen zijn het resultaat van het heemkringproject ‘Geef elk oorlogsslachtoffer een gezicht’.
Door oproepen in onder andere het weekblad heeft de heemkring de afgelopen periode tientallen reacties van familieleden en bekenden gekregen. Maar zoals het paneel laat zien, helemaal compleet zijn de pagina’s nog niet. Behalve herdenken doet de heemkring met dit speciale hoekje dan ook een oproep aan de bezoekers om nog eens goed na te gaan of zij geen aanvullingen in de vorm van verhalen of foto’s kunnen geven.
|
|
|
